Tenaanval’s Weblog

Vorige week vrijdag is het seizoen voor de strandbibliotheken in Noord-Holland begonnen; NOS Headlines maakte een filmpje in Zandvoort ter gelegenheid van de opening.

Er valt nog veel werk te verrichten ben ik bang. Niet alleen op het strand…..

Vanmiddag worden de Zuid-Hollandse strandbibliotheken geopend, hoera!

Daar had ik me nou zoveel van voorgesteld: van dat Amsterdam Wereldboekenstad… Waarschijnlijk heel naief, maar ik had verwacht dat de stad zou gaan bruisen en dat iedereen het over boeken zou hebben en dat alle activiteiten die georganiseerd worden het hele jaar gelinkt zouden worden aan boeken en lezen.

Maar ik merk er eigenlijk weinig van.

Ja, bij de opening was er even wat rumour maar daarna hield het weer op. Allerlei musea hebben braaf hun progammering aangepast maar heel erg origineel komen ze niet uit de bus. Lectori Salutem in het Allard Pierson Museum, over lezen in de oudheid, is heel aardig gedaan ook qua inrichting maar echt sprankelend en origineel is het toch niet. Er wapperen op verschillende plekken in de stad allerlei vrolijke vlaggen maar dat is het dan wel zo’n beetje. Ik heb nog niet gehoord dat de burgemeester elke eerste dinsdag van de maand een theepartijtje organiseert voor een gevarieerd groepje schrijvers en de raadsvergaderingen worden ook nog niet geopend met een gedicht van de dichter van de dag.

Het project Poëzie in het park leek me ontzettend leuk, maar na drie keer voorbij fietsen bleken die rode palen die in het Vondelpark strak in het gelid staan het hele project te zijn. Eenmaal afgestapt zie je dat er op elke paal een naam van een dichter staat, maar in plaats van dat uit de paal een gedicht komt staat er een telefoonnummer op dat je moet bellen. Wat een afknapper….

Het leukst van het Wereldboekenstadjaar vind ik eigenlijk de reclamecampagne, die is geweldig. Verder is het volgens mij zo’n project waarbij de bedenkers in de voorbereidingen heel veel lol hadden maar waarbij ze toen het op uitvoering aankwam geen zin meer hadden. Jammer.

Dit lijkt me een uitstekende manier om een paar moeilijk te bereiken doelgroepen naar de bibliotheek te halen. Watch and learn….

Twee weken vakantie achter de rug en nauwelijks geblogd. Dat betekent blijkbaar dat ik me niet erg heb opgewonden over bibliotheekzaken. Wel over andere dingen, maar daar gaat dit blog niet over. Dat betekent niet dat ik niet heb nagedacht en er zitten wel een aantal dingen aan te komen, maar ik moet er nog even verder op broeden.

Ik las bij Schrijverdezes dat ze moeite heeft met het verzinnen van onderwerpen voor haar blog; op de site van het onvolprezen Vanity Fair hebben ze een overzicht gemaakt van de meest invloedrijke en spraakmakende blogs in Amerika. Alleen al de naam Blogopticon vind ik geweldig. En daar zie je dat je dus overal een blog over kunt maken. Niet alleen over politiek of actualiteit, maar ook over foto’s waar celibritys onflatteus opstaan, zoals Go Fug Yourself. Alleen al vanwege de omschrijvingen die VF erbij zet de moeite waard.

Heb wel even moeten opzoeken wat scurrilous betekende. Volgens mijn Prisma woordenboekje is het gemeen/grof.

Ze hebben overigens ook een tellertje op hun site met een Bush Countdown: op dit moment zijn er nog 211 dagen en 17 uur te gaan voordat hij aftreed.

Nu staat het vast: we zijn verslagen door Google.

In september krijgt Google namelijk een prijs van de Spaanse Fundación Príncipe de Asturias vanwege de bijdrage die ze heeft geleverd aan het toegankelijk maken van kennis.  Uit het juryrapport: Considered to be the best Internet search engine of all time, Google allows millions of users all over the world to access a universe of knowledge and information in a quick, well-structured way. Its creation has meant a revolution, providing access to all kinds of contents and reinventing the technological principles that ruled search engines. Klinkt bekend?

Dit lezend zou je nog kunnen denken dat ze de prijs hebben gekregen vanwege de geweldige techniek die er achter zit, maar ze krijgen de prijs in de categorie Communication and Humanities. Bij uitstek het terrein waar de bibliotheek zich op begeeft en met de doelstellingen die de bibliotheek zich stelt.

En voor degene die denkt “ach ja, zo’n spaanse prijs”, het is niet een of ander simpel buurtprijsje: de prijs wordt uitgereikt door zijn naamgever: de Prins van Asturië, oftewel kroonprins Felipe.

girls girls girls  Originally uploaded by scaredy_kat

Is het symbolisch? Vandaag is de afsluiting van de 23 dingen en vandaag heb ik ook mijn 1000ste bezoeker gehad. Dat zegt de teller tenminste die ik een poos geleden geinstalleerd heb.

Ik weet alleen niet of het 1000 bezoekers zijn of 1000 pageviews. Ik denk dat laatste maar de statistiek in de Administrator Bar spreekt toch echt van visitors. Voor het verhaal en voor de symboliek hou ik dat dan maar even aan. Ik zie het maar als een steuntje in de rug om door te gaan.

Deze geweldige foto komt uit Las Vegas, daar schijnt een stripclub te zitten die The Library heet. Heel opwindend die bibliothecaresses. Daar wel….  

Capt. Rostron & under officers of CARPATHIA [ship] (LOC) Originally uploaded by The Library of Congress

Klaar!! Wat heb ik geleerd? Nou, een heleboel. Ik had bij een heleboel dingen vantevoren het klepel-en-de-klok gevoel. Wist wel wat Flickr/RSS/Librarything (om maar wat te noemen) was maar niet hoe je het kon gebruiken. Heb nu ontdekt dat ik een aantal dingen heel bruikbaar vindt. Niet alles, maar dat weet ik nou tenminste en nu heb ik niet meer dat onbestemde idee dat ik me daar eigenlijk eens in moet verdiepen.

De ontdekkingstocht was leuk, ook de niet leuke dingen bleken vaak mee te vallen. Ik zal het maar toegeven: ik gebruik LastFM nu vaker; ik heb het nog een kans gegeven nadat ik mijn post gemaakt had en nu begin ik het langzaam aardig te vinden.

Ik heb me verdiept in het hele 2.0 gebeuren en ik heb gemerkt dat er een hele wereld is waar wij als branche nog maar nauwelijks mee bezig zijn. En dat moet wel. En snel ook. Het was ook heel noodzakelijk dat wij als ProBiblianen getraind werden: bibliotheken verwachten van ons dat we voorop lopen, of in elk geval actueel zijn. Dit is weer een stapje de goede kant op.

En nu? Ik word toch maar lid van de Ning Bibliotheek 2.0. Maar dat moet dan wel onder mijn eigen naam en daar moet ik nog even aan wennen. Dus geef me nog even de tijd.

Ik blijf doorgaan met mijn blog, ik vind het veel te leuk. Ik zal helaas nog maar weinig lezers hebben nu de 23dingenfeed niet meer aanlevert want het schrijven is prettig maar het wordt leuker als je ook gelezen wordt. En de reacties zijn het allerleukst. Maar zonder lezers blijf ik me ook nog even opwinden over zaken in de Bibliotheekbranche. Dat deed ik altijd al maar het helpt als je schrijft. Dat dwingt je om je gedachten te ordenen en goed na te denken over wat je echt vindt.

Ik ben helaas niet aanwezig bij de afsluiting omdat ik vakantie heb. Dank zij die vakantie heb ik de laatste dingen kunnen doen, ik heb er nu tijd voor. Maar wel jammer dat ik er niet bij kan zijn want ik vind dat er te weinig interactie is geweest tussen alle bloggers.

Maar dit einde is geen einde. Tot ziens, misschien?

Zie ik het nou goed dat de nieuwsbrief van de OCLC waar deze oefening naar verwijst al uit 2006 is? Lopen wij zo achter? Als Nederlandse branche bedoel ik dan. Want hoelang leeft dit onderwerp nou helemaal bij ons? 

Ik heb een paar van de aanbevolen artikelen gelezen en ik voel me het meest aangesproken door dat van Rick Anderson. Maar dat komt misschien ook omdat ik daar bij mezelf kan denken dat we daar wel al mee bezig zijn (kortom: zo erg zijn we niet…).

Met alle provinciale collectieplannen die overal gemaakt worden komen we volgens mij een aardig eind tegemoet aan zijn bezwaar tegen de “just in case collection”. Een leuke uitdrukking overigens, ga ik ook gebruiken.

Zijn andere opmerkingen snijden helaas wel nog hout. Ik heb al eens eerder geschreven dat ik het jammer vind dat Nederlandse bibliotheken niet die brede maatschappelijke functie en basis hebben zoals die in Amerika. En ik weet wel dat dat komt omdat een heleboel dingen hier anders geregeld zijn dan daar maar toch.

En ik denk dat dat nou net de moeilijkheid wordt bij Bibliotheek 2.0. Want ik vraag me af of de gebruikers die dit willen en kunnen en nodig hebben niet allang andere kanalen hebben gevonden om hun informatie te delen. Als ik zo wat rondkijk bij WordPress kom ik al allerlei 2.0 toepassingen tegen: van mensen die recepten delen en oude foto’s die gebruikt mogen worden om ansichtkaarten mee te knutselen. Allemaal verloren voor een bibliotheekcommunitie.

Maar dat mag ons er niet van weerhouden om toch als een gek aan een inhaalslag te beginnen. Ten Aanval!

De Aquabrowser ken ik omdat ik lid ben van de OBA en daar heb ik meestal ruzie mee (met de Aquabrowser dan, niet met de OBA).

Maar dat ligt uiteraard geheel aan mij en niet aan het systeem. Ik ben namelijk zo’n ouderwetse gebruiker die de catalogus gebruikt om een boek op te zoeken en meestal weet ik dan ook nog wel de auteur en/of de titel. Toen de site van de OBA vorig jaar vernieuwd werd heeft het me nogal wat moeite gekost om te vinden wat ik zocht. Want toen ik eenmaal een zoekscherm had gevonden typte ik meteen een auteursnaam in en ik verwachtte een rijtje titels te krijgen. Maar nee, daar komt de Tagcloud en dan moet je je door allerlei informatie heen worstelen die je NIET wil hebben. Er is namelijk besloten dat we de klant eerst achtergrondinformatie geven zodat hij kan controleren of hij echt wel de juiste zoekterm heeft ingegeven. Dat getuigt van wantrouwen en onderschatting van de gebruiker wat mij betreft. Na een aantal keren vloekend  voor het scherm gezeten te hebben weet ik inmiddels dat ik niet meteen moet beginnen met typen maar dat ik eerst moet zorgen dat ik in het catalogusgedeelte terecht kom. Maar daar denk ik meestal te laat aan.

Nogmaals: dat ligt aan mij want ik moet goed lezen wat er staat en ik moet me verdiepen in het systeem voordat ik zomaar wat ga doen. Maar naast bibliothecaris ben ik ook maar een gewoon mens. En ik vraag me wel eens af hoe onwetende klanten (zonder mijn achtergrondinformatie bedoel ik) zich redden met onze systemen. Het viel me daarnet ook weer op dat je vanuit de Homepage van de OBAsite twee keer moet klikken om in de catalogus te komen en dat kan alleen als je weet dat je er via de knop Service naar toe moet en niet via Collectie. Waarom kan er niet gewoon een knop Catalogus of Zoeken op? Dat doet Worldcat een stuk beter.

Dit lijkt wel een potje OBAbashen en dat was niet de bedoeling. Maar mijn mening is denk ik wel duidelijk: ik vind de Aquabrowser leuk maar wel heel erg vanuit het systeem gedacht. Ik zie het al voor me: “kijk, dit kan er ook op!”. En andere dingen ontbreken dan weer. Als je Tsjechov intypt krijg je uiteindelijk maar een stuk of 10 boeken van de grote schrijver zelf. Gelukkig herinnerde ik uit mijn grijze bibliotheekschoolverleden dat “we” dat anders horen te schrijven en inderdaad: onder Cechov vindt je de rest van zijn oeuvre. En die andere schrijfwijze staat wel in de Tagcloud maar daaruit kan je niet afleiden dat je eigenlijk daar moet kijken omdat daar het grootste deel van zijn werk zit.

My Discoveries kende ik helemaal niet en dat lijkt me wel nuttig, vooral als je met een literatuuronderzoek bezig bent of om je lijstjes aan te leggen van alle boeken die je nog eens wil lezen. Die lijstjes maak ik zelden en als ik ze maak vergeet ik ze mee te nemen als ik naar de bibliotheek ga. En dat is het handige van dit systeem: je kunt ze niet vergeten of kwijtraken. Ik heb me ingeschreven en een lijst gemaakt. Met welliswaar pas een titel erop maar dan heb ik de account maar alvast. Kan nooit kwaad. 

Worldcat kende ik alleen van naam maar daar heb ik me nu ook maar eens verdiept. Lijkt me heerlijk als ik ooit weer eens een studie ga doen: niet meer naar al die verschillende bibliotheken toe in de hoop dat je daar dit keer wél iets kunt vinden maar lekker efficient meteen vinden (of niet) wat je zocht. Haalt wel de romantiek er een beetje van af: want dat had ook wel wat: een dagje naar Leiden om naar de Universiteitsbibliotheek te gaan….

Gisteren meegedaan aan de Gamesworkshop die was georganiseerd door Babette. Had er eerlijk gezegd niet zo’n zin in maar vond dat ik me er wel in moest verdiepen, want anders mag ik er niet over meepraten. En games zijn inmiddels wel gewoon een realiteit in het dagelijks leven dus de bibliotheken moeten er ook wat mee.

Ik kende eigenlijk alleen de Nintendo DS van mijn nichtje van 11 (hondjes trainen of elfjes laten springen) en ik heb ook nog wel eens Sims gespeeld maar daar bleef het dan wel bij. Tot mijn grote verbazing vond ik de racespelletjes het leukst. Ik had nog nooit zo’n console bediend, dus het duurde een hele poos voordat mijn racewagen de eerste bocht in het circuit genomen had (ik botste overal tegenaan; wat is het moeilijk om een auto te besturen zonder stuur…) maar toen ik het eenmaal door had was het erg leuk. Ga ik vaker doen, weet nog niet hoe maar dat komt nog wel.

Tijdens de introductie ontstond een discussie met de mensen van onze marketingafdeling want die vroegen wat het opleverde, dat gamen in de bibliotheek. Geen gekke vraag natuurlijk. Maar toen het antwoord niet een keihard cijfer bleek te zijn was de verontwaardiging groot. “Ja maar het moet toch wat opleveren? Daar doe je het toch voor?” En daar schrok ik eigenlijk van. Want die redenering maakt marketing tot een doel op zich en dat kan niet de bedoeling zijn.

De bibliotheek heeft een doel, een maatschappelijk verantwoord doel nog wel. Namelijk om een breed publiek kennis te laten nemen van informatie en cultuur en ze daardoor beter geinformeerd deel te laten nemen aan de samenleving. Games zijn een onderdeel van de maatschappij en alleen al daarom moeten bibliotheken er aandacht aan besteden. En uiteraard wil je dan een bepaald doel bereiken, maar dat hoeft niet te zijn om zoveel mogelijk mensen lid te maken. “Een tevreden lezer is ook een resultaat” zei laatst een onderzoeker en dat kan ik alleen maar beamen.

Bibliotheken moeten “iets” met games omdat het een medium is, een informatiedrager, een verhalenverteller, een educatief product, desnoods omdat het zo’n leuke hobby is. Niet omdat het een marketinginstrument is.

Maar misschien bedoelden de marketingmensen dat ook wel….

PS. Ik zie dat Edo foto’s van de workshop op Flickr heeft gezet.