Gedichten googelen

Een Tumblr waarop mooie auto-aanvullingen in Google verzameld worden, onder elkaar gezet als een gedicht. Zoals ze zelf zeggen: Google writes poetry on subjects that people are truly interested in. Er is ook een Nederlandse versie, daar zeggen ze het zo Wij verspreiden de prachtige poëzie die verborgen zit tussen de zoekregeltjes van Google. Vind zelf de Engelstalige versie leuker.

Als ik in Google bovenstaande zoekterm intyp krijg ik nooit Why can’t i be skinny. Dat bewijst maar weer eens dat Google mij heel goed kent .

Ze zitten ook op Twitter, kan ik aanraden. Fijn af en toe een gedicht in je tijdlijn.

Mijn eigen mok

Ja, daar istie dan: mijn eigen mok, met slogan! Vorige week kwam Huub van Dommelen helemaal naar de Bollenstreek om hem persoonlijk af te leveren dus nu staat hij op mijn bureau. Ik vind het erg grappig dat er nu een mok bestaat met een kreet erop die ik bedacht heb. En ik vind het helemaal leuk dat er zoveel belangstelling voor was: 278 mensen hadden zo’n mok willen hebben. Dat vind ik wel een bemoedigende gedachte, dat er meer mensen zijn die vinden dat een bibliothecaris wat meer voor zichzelf op moet komen. Dat was althans de gedachte achter die slogan.

Leuk om het lijstje met winnaars te bekijken: een aantal van de namen op die lijst ken ik, dus dat is extra leuk. En het is ook interessant om te zien hoe breed de belangstelling was: niet alleen onder bibliothecarissen uit openbare bibliotheken, er staat nu ook ergens zo’n mok op een bureau bij NBD Biblion en op twee universitaire bureaus. Geweldig!

Wie kan dat nou zeggen, dattie een eigen mok heeft?

Cycling for Libraries in Noordwijk

Toen ik voor het eerst over Cycling for Libraries hoorde nam ik me vast voor om het te blijven volgen, want ik vond het een fantastisch initiatief. Alleen al van de geweldige film die er van gemaakt is werd ik vrolijk. Op de een of andere manier is hun vorige tocht een beetje langs me heen gegaan, misschien omdat die Baltische staten (letterlijk) nogal ver van mijn bed zijn. Maar dit jaar komen ze naar Nederland en nu zit ik er bovenop.

Want op woensdag 19 juni komen ze bij ons op bezoek in de bibliotheek van Noordwijk. Toen we hoorden dat de tocht van Amsterdam naar Den Haag via de kust zou leiden besloten we om de groep uit te nodigen, die route leidt immers door Noordwijk. En de vestiging in Noordwijk is net vorig jaar opnieuw ingericht, daar zijn we heel trots op dus die willen we graag laten zien.

De tour begint dinsdags in Amsterdam, met o.a. een bezoek aan de OBA en de Speciale collecties van de UvA. ‘s Woensdags gaan ze voor het eerst echt fietsen: van Amsterdam naar Haarlem, naar de Stationsbibliotheek, dan van Haarlem naar Noordwijk en van daar uit naar Scheveningen waar ze zullen overnachten. Ze zijn ongeveer een uurtje in Noordwijk, dat is meer dan voldoende tijd om even iets te drinken en om de bibliotheek te bekijken dus ik ga er van uit dat er ook nog tijd is met de fietsers te praten over het belang van bibliotheken, want daar komen ze voor. Op de Cycling for Libraries site stellen ze zichzelf voor, en noemen ze waar ze het over zouden willen hebben, interessant om te lezen als voorbereiding. Zoals die Oekraïner die de Librarian as a path to hapiness ziet, maar ze willen het ook over netwerkvorming hebben, over pop-up libraries, over bibliotheken als piraten, over e-books, en over de contacten met de politiek. En er is een deelnemer die alleen maar wil weten hoe hij van Kaliningrad een fietsvriendelijke stad kan maken.

Interessant dus. En iedereen is welkom, dus kom vooral naar Noordwijk. Van 16 tot 17 uur zijn de fietsers bij ons in de bibliotheek. Of meldt je aan om een dagje mee te fietsen, dat kan nog.  Want wanneer krijg je nou de kans om zo’n breed, internationaal gezelschap van bibliothecarissen te spreken? Die kans kun je niet laten lopen, dus grijp hem!

Lezen als subversieve bezigheid

Net als bij de diverse Occupy groepen in de Verenigde Staten twee jaar geleden worden er ook rond het Taksimplein in Istanboel bibliotheken ingericht. Niet alleen die ene waar je de laatste dagen overal foto’s van ziet maar ook deze stadsbus, die sneuvelde tijdens de gevechten met de politie, wordt nu gebruikt als bibliotheek. Kütüphane is het Turkse woord voor bibliotheek.

Ik vind het zelf altijd wel iets aandoenlijks hebben, zo’n collectie vol goede bedoelingen. Ik was daarom ook erg verbaasd toen de politie de Occupy Wall Street bibliotheek vernietigde. De tijd dat boeken gevaarlijk waren ligt toch al lang achter ons, dacht ik. Gelukkig werd dat een enorme rel die eindigde met excuses en schadevergoedingen (na een rechtszaak, dat dan weer wel). Foutje, bedankt. Tamelijk overdreven, maar zoiets kan gebeuren.

En toen kreeg ik een uitnodiging van een Turkse vriend van me: Beste Vrienden,
ik ga een boek lezen… Niet om te schreeuwen. In stilte, zittend, zonder een vlag of iets, op een grasveld, onder een schaduw van een boom, om de stem van de niet gehoorde landgenoten van mij te ondersteunen. Dus daar zat ik dan afgelopen woensdagavond, in het Westerpark in Amsterdam: met een boek onder een boom. Met een stuk of 50 andere andere mensen, het merendeel Turks. Lezend en pratend. Over de toestand in Turkije, over democratie, dictatuur en vrijheid. In alle rust. Mooie avond was dat. Daarom was ik heel verbaasd om te horen dat zo’n zelfde bijeenkomst in Utrecht uitliep op scheldpartijen van (Turkse) voorbijgangers en ruzie over de demonstraties in Turkije. Hoe kan een groep pratende en/of lezende mensen nou zoveel agressie oproepen?

Dat soort verhalen herinnert je er weer aan dat lezen soms echt wel een subversieve bezigheid kan zijn. Dat vergeet je snel als je in de bibliotheek aan het retailen bent. Als je probeert in te schatten hoeveel exemplaren van de nieuwe Dan Brown je in de collectie moet hebben. Want dat is natuurlijk allemaal niet echt belangrijk. Wat mensen met je boeken doen, dát is pas belangrijk.

Geschiedenis toegankelijk maken

Charles Dickens die in een Morrissey-achtig lied over zijn eigen leven zingt. Weet niet of dat nou echt recht doet aan Dickens, maar geestig is het wel. Ben alleen wel bang dat elke keer als ik ergens de naam Dickens lees, ik vanaf nu die rondslingerende gladiool in zijn hand zie. Maar ik weet nu ook dat Dickens opgroeide in een countryhouse dat op zijn 10e verkocht moest worden omdat zijn vader in de gevangenis belandde. Dus ik heb er wel iets van opgestoken…

En dat is precies de bedoeling. Dit liedje komt uit een tv-serie voor kinderen over geschiedenis, gebaseerd op Horrible Histories, een Britse serie kinderboeken over geschiedenis. They are designed to engage children in history by presenting the unusual, gory, or unpleasant aspects in a tongue-in-cheek manner in contrast to the formality of lessons taught in school. Die kinderboeken werden zo’n enorm succes dat er een heel bedrijf omheen gebouwd is dat zich bezig houdt met spelletjes, tv-series, tijdschriften en zelfs een theaterstuk. Ze beperken zich ook niet meer tot alleen geschiedenis, maar schrijven over een breed scala aan onderwerpen. Een aantal van de boeken zijn in het Nederlands vertaald in de serie Waanzinnig om te weten.

Heel populariserend al die boeken, maar ‘t werkt wel. En het klopt ook. Die gladiool van Dickens is niet toevallig, want Morrissey stond in het oorspronkelijke clipje van This Charming Man ook met een gladiool te zwaaien. En het liedje van Dickens eindigt ook vast niet toevallig met de zin Heaven knows I’m miserable now….  Op het Youtube kanaal van de Horrible Histories staat een groot aantal liedjes, en daar zitten een paar erg leuke filmpjes bij, zoals de Vikingen, die als Simon en Garfunkel heel zijig door een bos lopen of de Griekse filosofen die als de Monkees rondhuppelen.

Nog een leuke tip voor een muziekkwis, raad het origineel, misschien?

Een architectuurprijs voor bibliotheken

 Het Amerikaans Instituut voor Architecten (AIA) reikt elke twee jaar, samen met de Amerikaanse Bibliotheek Vereniging (ALA) prijzen uit aan de beste bibliotheekgebouwen, To encourage excellence in the architectural design and planning of libraries.

Begin van deze week zijn de winnaars van 2013 bekend gemaakt. Het zijn er zes: een splinternieuw filiaal in Washington D.C., de volledig gerenoveerde 100 jaar oude centrale bibliotheek van St. Louis, de nieuwe jeugdafdeling van een filiaal in New York, de renovatie van een filiaal in Houston,  een nieuw filiaal van de openbare bibliotheek van Phoenix, gecombineerd met een schoolbibliotheek en een nieuwe universiteitsbibliotheek van North-Carolina State University. Over die laatste gaat bovenstaande video.

Een hele gevarieerde lijst, met niet alleen openbare bibliotheken. In 2011 was een van de winnaars zelfs een bibliotheek in Saudi-Arabië. Dat kon omdat de prijs bedoeld is voor architecten die in de Verenigde Staten geregistreerd zijn. En omdat de American Library Association zich niet alleen met openbare bibliotheken bezig houdt. De jury bestond uit drie architecten, twee bibliothecarissen en een library consultant. Het is me niet helemaal duidelijk wat de prijs precies inhoud, of dat het alleen om de eer gaat.

Ideetje voor de VOB? Samen met de BNA zo’n prijs instellen? Want de verkiezing van het bibliotheekblad voor de beste bibliotheek van Nederland is niet persé een prijs voor het beste gebouw. Bij die prijs tellen ook zaken als diensten, aanbod, service en klantgerichtheid mee. Lijkt mij wel eens interessant, zo’n focus op de architectuur. Maar ik vermoed dat geen van beide verenigingen veel heil ziet in zo’n prijs. Zowel architecten als bibliothecarissen staan onder druk, in beide branches is het crisis. Het zou interessant zijn als die twee de handen in elkaar zouden slaan. Maar da’s waarschijnlijk te praktisch gedacht.

 

Een reünie

In het schooljaar 2005/2006 volgde ik het programma Nieuw Elan, een programma dat was ontwikkeld door Universiteit Nijenrode in opdracht van de VOB. Omdat wij de vierde groep waren die dit programma volgde waren wij Nieuw Elan IV. Ruim een half jaar lang zaten we elke maand drie dagen lang op de campus van Nijenrode en hielden we ons bezig met strategisch denken, positionering, co-creëren, organiseren en ondernemen. Werkgroepen van ‘s ochtends vroeg tot diep in de avond met meestal nog een discussie na aan de bar. Het was een hele leerzame en vooral ook inspirerende tijd, niet in de laatste plaats door de inspirerende programmadirecteur Marijke Broekhuijsen. Het draaide allemaal om persoonlijke ontwikkeling en voor mijn gevoel waren we allemaal een kop groter gegroeid toen we klaar waren.

Vandaag kwamen we voor het eerst sinds zeven jaar weer bij elkaar. Om te horen wat er allemaal gebeurd is in de tussentijd en om over het vak te praten. En dat was prettig. Omdat we elkaar goed kennen en omdat we ons niet beter hoeven voor te doen dan we zijn. Omdat we niet politiek-correct hoeven te zijn of op onze woorden moeten passen maar open en vrij kunnen praten over wat ons bezig houdt. We hebben het gehad over hoe we om gaan met gemeentes, met politiek en met bezuinigingen, over reorganisaties en samenwerkingsverbanden. Met als terugkerende vraag Is de bibliotheek het tuinpad van mijn vader? Iets van vroeger, iets waar we misschien naar terug verlangen maar wat voorgoed voorbij is? We hebben geen eenduidig antwoord op die vraag kunnen formuleren, maar we hebben allemaal weer eens met een nieuwe blik naar ons eigen vak gekeken en dat is altijd goed. En ook dit keer gingen we na het officiële gedeelte aan de borrel. Ook weer gezellig. Deze bijeenkomst is ons allemaal erg goed bevallen. Over twee jaar gaan we het opnieuw doen, in Emmen dit keer. Daar kijk ik nu al naar uit.

Please do touch

De National Trust heeft sinds kort nieuwe bordjes in zijn parken staan.

Op het eerste gezicht weer een klassiek verbodsbordje, maar dit keer staan er juist positieve opmerkingen op. Please do touch the trees or even hug them en Keep your mobile phone switched on so you can check in and tweet away. Onderzoek had uitgewezen dat mensen de National Trust zagen als een erg formele organisatie met veel regels. Met deze nieuwe  bordjes (in totaal 6 verschillende) hoopt de National Trust dat beeld te corrigeren. We think these new signs are a fun, tongue-in-cheek way to help people reconnect with nature and enjoy our outdoor places to the full.

Ze zijn in elk geval erg Engels. Lief wel.

Over dromen en kwaliteit

 Gisteravond zat ik in de Schouwburg, bij de voorstelling To be or not te be van het Zuidelijk Toneel. Een stuk naar de film van Ernst Lubitch, over een groep acteurs die in 1939 met de Duitse bezetting te maken krijgt. Het is een wervelende voorstelling, met zang en dans, standup comedy van Raoul Heertje en minstens drie radslagen van Ellen ten Damme. Maar er zit een hele serieuze onderlaag in.

Het stuk eindigt met de volgende woorden: Toneel is life. Dames en heren, het is natuurlijk onmogelijk en pathetische onzin, maar ik vraag u te geloven dat wij de geschiedenis ingrijpend hebben beïnvloed. Want dat is de macht en de magie van het theater. Soms is theater geen spiegel, maar moet de wereld zich maar eens aan ons aanpassen. Wie niet in dromen gelooft is geen realist. Zoals Primo Levi al zei; if not now, when? Wij pakken onze spullen in want we spelen vaker deze week. In Mali, Gaza, Syrie, Tsjetsjenie, Congo, Irak, zullen wij het onmogelijke mogelijk maken. Maar eerst nog naar Zwolle en Nieuwegein. Dankuwel.

Dat was mooi.

En de dag daarvoor zat ik in de Lokhorstkerk in Leiden waar Ted van Lieshout de laatste Annie M.G. Schmidtlezing hield. Van Lieshout sprak over zijn werk en over de vraag of hij zichzelf daarin op de voorgrond zette of niet. En over zijn drijfveren: hij gaat voor kwaliteit. Ik vind mijn geluk in het probéren om een zo goed mogelijk boek te maken. Ik doe dat voor die ene lezer. Die andere 3999 kinderen die jengelen om zesendertig keer hetzelfde boek kunnen de pot op. (…) Armoede, dat is wat we kinderen bieden als we ze alleen maar geven waar ze zelf om vragen. Het is óók onze taak om kinderen te geven waar ze níét om vragen, zoals inentingen en vitaminen en asperges en kunst. En kwaliteit, gewoon omdat ze niet weten dat het bestaat. Maar wij weten het wel.

Dat was ook mooi.

Dat is ook zo’n beetje wat ik bedoel met volksverheffing. Mensen iets geven  waarvan ze niet weten dat het bestaat. Iets moois, een droom, een gedachte. Waar ze misschien een klein beetje beter mens van worden. Of misschien ook niet. Maar wat ze in ieder geval op een nieuw idee brengt, of op een nieuwe mening. En dat is (ook) een taak van de bibliotheek. Om niet alleen maar meer van hetzelfde te doen, maar ook af en toe eens iets anders. Om mensen dingen te bieden die ze nog niet kennen, om ze in aanraking te brengen met nieuwe werelden en nieuwe ideeën. Want daar zijn we ooit voor opgericht. Vroeger.

Gratis tip voor de bar van het Andaz Hotel

“Helaas mevrouw. Ik heb het even nagevraagd, maar de Lucky Librarian hebben we niet. De barkeeper heeft het nog even opgezocht, maar er bestaat helemaal geen cocktail die zo heet.”

“Nou, doe dan nog maar twee witte wijn”. Daar waren we dus speciaal voor gekomen, voor die Lucky Librarian, mijn collega en ik. Zij kwam eind vorig jaar met een knipseltje uit een huis-aan-huiskrant aanzetten over de opening van het Andaz Hotel op de Prinsengracht. In het oude gebouw van de OBA. “Hier wil ik wat gaan drinken met jou. Vooral die Lucky Librarian lijkt me enig”. Want in de bar van dat hotel zouden ze cocktails serveren die verwijzen naar de vorige functie van het gebouw. Goed verzonnen vonden we dat, oog voor detail. Het duurde een paar maanden voordat we eindelijk een afspraak maakten, maar daar gingen we dan: twee Amsterdamse bibliothecarissen op zoek naar een cocktail.

In het nieuwe gebouw moet je erg je best doen om de oude OBA terug te zien en da’s natuurlijk ook de bedoeling. De inrichting is vooral erg imponerend. Het hotel is verbouwd en ingericht door Marcel Wanders, die houdt van grote gebaren en van overdaad en hij heeft zich helemaal uit kunnen leven op deze inrichting. De bar ligt links naast de ingang, zo’n beetje op de plek waar voorheen ook een koffiecounter was. Waar vroeger zwervers lagen te slapen staan nu dus dure designmeubels. Stoelen en schemerlampen en banken waar met enige goede wil best een chique bibliotheek in te herkennen is. Met een paar plankjes met boeken. De cocktailkaart als boek, ook al passend bij het bibliotheekthema. Maar op die kaart staan alleen maar reguliere cocktails.

Toen we wilden bestellen begreep de Italiaanse ober totaal niet waar we het over hadden met die Lucky Librarian, dus hielden we het maar bij een wijntje. Bij een vriendelijk Nederlands sprekend meisje dat daarna kwam vragen of ze nog iets voor ons kon doen deden we nog maar eens een poging. Met bovenstaand ontkennend antwoord als resultaat.

En dat terwijl ze die cocktail zelf noemen op hun website. De Amsterdamse VVV weet zelfs te melden dat die cocktail verwijst naar de oude OBA. Dus hierbij een gratis tip voor het Andaz Hotel Prinsengracht: verzin een cocktail die je Lucky Librarian noemt. Of haal die vermelding van je website af. Maar ik zou er toch snel een verzinnen. Want heus: daar is een markt voor. En niet alleen onder bibliothecarissen.

Nog een andere gratis tip: voeg een paar cocktails aan je kaart toe met literaire verwijzingen. Zoals bijvoorbeeld The Catcher In The Whiskey Rye, The Gin Fitzey of de Tequila Mockingbird . Hier kan de barkeeper nog meer suggesties vinden bij dat thema. Daar is ook een markt voor.

Serieus. Trust me, I’m a librarian.