Nu echt geschiedenis

Vandaag rijden onze bibliobussen voor het allerlaatst. Vanaf morgen zijn onze groen met blauwe bussen geschiedenis geworden, net als deze New Yorkse bus.

Schrijverdezes heeft al een mooi verhaal geschreven over hoe hard de klap aankwam binnen ProBiblio toen het bekend werd gemaakt. We hebben er sinds 26 februari naar toe gewerkt  maar toch voelt het nog steeds waardeloos.

Het afscheid van de lezers is vaak erg emotioneel, Anna en haar muizen schreven er al over. Want een bibliobus is niet zomaar een rijdende boekenkast die je naar believen kunt vervangen door iets anders, bij een bibliobus horen mensen die je kent, en die jou kennen. Die weten wat je leest: die zorgen voor een min of meer constante aanvoer van je favoriete genre, die rekening houden met je artrose en je daarom geen dikke boeken meegeven, die ervoor zorgen dat er steeds weer nieuwe boeken over graafmachines zijn voor dat ene jongetje en die in de gaten houden dat je op tijd naar huis gaat omdat je anders van je vader niet meer naar de bus mag.

Dat verdwijnt dus ook allemaal. En het komt nooit meer terug.

De foto komt uit de Digital Gallery van de New York Public Library. Hij staat (nog) niet op hun Flickr pagina, maar ik vond hem zo mooi.

Aaaahh

 

 

 

 

 

 

Deze bibliobus kwam ik tegen op het weblog van de Exile Bibliophile. Een tinnen speelgoedauto uit de jaren ‘50 van waarschijnlijk Japanse makelij. Hij is voor 709 dollar verkocht op Ebay. De Exile Bibliophile is helemaal lyrisch en daar kan ik niks meer aan toevoegen.

Behalve dat ik hem ook geweldig vind. En dat ik me afvraag of zoiets ook in Nederland bestaat.

Waarom een bibliobus?

   Bibliobus                                Originally uploaded by bibliobussen 

In het kader van munitie leveren voor het gevecht hierbij een paar redenen waarom een bibliobus zo’n prima voorziening kan zijn, niet alleen voor een kleine kern.

Een bibliobus is mobiel en flexibel. Lijkt een open deur maar dat is wel zijn kracht. Gaat de school die zo intensief gebruikt maakt van de bus verhuizen? De bus verhuist gewoon mee. Openen ze een dependance? Dan gaat de bus daar ook gewoon een uurtje naar toe. Wil de gemeente een extra dienstverlening voor ouderen? Dan gaat de bus toch voor de bejaardensoos staan? Maar je moet wel goed nadenken over hoe en waar je hem inzet.

De bus is kleinschalig en levert een dienstverlening op maat. De medewerkers van de bus kennen hun klanten heel goed en kunnen daarom veel persoonlijke aandacht besteden aan de lezers. Dat doen ze zonder daar een ingewikkeld businessplan of communicatieschema voor gemaakt te hebben maar omdat ze dat belangrijk vinden en liefde voor hun vak hebben.

Ondanks die kleinschaligheid heeft de bibliobus een groot aanbod. De collectie in de bus is niet statisch maar constant in beweging: er wordt veel uitgeleend (en dus ook veel teruggebracht) en omdat ze onderdeel van een groter geheel is is de collectie ook groot en actueel.

Soms is de bibliobus de enige openbare voorziening in een kern of wijk en dus de enige plek waar het mogelijk is om elkaar op “neutraal terrein” te ontmoeten. Daarmee vervult de bibliobus ook een ontmoetingsfunctie en biedt ze ruimte aan de gemeenschap.

Zo, dat mocht ook wel eens gezegd worden…

Nog een filmpje

Wat ik natuurlijk meteen had moeten laten zien toen ik het over Youtube had was het filmpje dat we hebben laten maken over de Themabus.

Zeer leerzaam zo’n filmpje laten maken: vooral ook de rekeningen die je achteraf krijgt van Buma/Stemra. Het filmpje geeft een mooi beeld van wat de themabus inhoudt, het had achteraf alleen een stuk korter gemoeten. Maar dat is een les voor de volgende keer.

Overigens heette de bus toen Promotiebus, vandaar de naam.

De koningin & de bibliobus

Schrijverdezes was me al voor, maar ik ga het ook nog even hebben over Alan Bennett’s “De ongewone lezer”.

Ik heb de engelse versie gelezen en die is geweldig, ook vanwege dat Engels natuurlijk. De koningin heeft het steeds over zichzelf als “one”: “one should…”. Bij de Nederlandse vertaling heeft Pieter Steinz een voorwoord geschreven over hoe belangrijk lezen is voor een mens, ook zeer behartenswaardig. Het boek is een groot pleidooi voor lezen, voor het het plezier dat lezen kan brengen maar ook voor het feit dat lezen je wereld vergroot.

Naar aanleiding van het verschijnen van de Nederlandse vertaling heeft het Landelijk Platform Bibliobussen samen met de uitgeverij een wedstrijd uitgeschreven onder medewerkers van alle bibliobussen in Nederland met als vraag: welke boeken zou Koningin Beatrix echt moeten lezen? De wedstrijd start deze week, elk bus in Nederland krijgt een exemplaar van het boek cadeau.

Zijn hier nog suggesties van niet-busmedewerkers?

Ding 9 : mijn visie tot nu toe

 

Het is een paar weken stil geweest aan het blogfront maar het feit dat de vertrouwde bibliobus nu definitief een museumstuk wordt heeft me nogal bezig gehouden. Vandaar.

En dat is ook van invloed op wat ik kan schrijven over toepassingen in mijn werk van de dingen die ik tot nu toe geleerd heb. Er waren namelijk al hele goede ideeën over toepassingen,  o.a. om een blog te maken over de laatste ontwikkelingen binnen het flexibele bibliotheekwerk maar ook om een blog te maken voor het onderhoud van de bibliobus. Ik kan me zo voorstellen dat dat laatste nu in de ijskast verdwijnt. Maar het bloggen is dus al aangeslagen op de afdeling.

Flickr is handig om snel een plaatje te vinden maar ik zou me kunnen voorstellen dat ProBiblio dat ook gebruikt om foto’s op te plaatsen. Nu hebben wij een heleboel foto’s op de L-schijf staan en daar kunnen alleen mensen van onze eigen afdeling bij. En er belt natuurlijk altijd net een journalist of een ambtenaar die dringend een foto nodig heeft als er even niemand op de afdeling is zodat de afdeling communicatie toch weer met dezelfde foto aan komt zetten die zij op hun deel van de L-schijf hebben staan. Als er foto’s op Flickr staan kan daar naar verwezen worden. In elk geval kan iedereen daar dan bij. Misschien toch eens voorstellen bij Communicatie.