The librarian

Vaste lezers van dit blog verwachtten het misschien al maar ik heb vanavond de film The librarian: quest for the spear  gekeken op RTL 7. Toen die film in 2004 uit kwam was er enige opwinding vanwege Noah Wyle (in sommige kringen als erkend hunk beschouwd) die zoiets onspectaculairs als een bibliothecaris speelde maar het werd tamelijk stil nadat hij uit was. Nu ik de film gezien heb snap ik dat wel.

Het is een tamelijk middelmatige B-film waarin een hele slimme, hoogopgeleide, beetje onhandige jongen opeens bibliothecaris wordt van een bibliotheek waarin allerlei mythische en mythologische voorwerpen bewaard worden. Op zijn eerste werkdag wordt hij al op pad gestuurd om de speer van Longinus (zo heet hij in de ondertiteling, volgens mij beter bekend als de Heilige Speer) te zoeken. Heel stoer allemaal: hij springt uit een vliegtuig, steekt via een touwbrug een ravijn over, zakt een waterval af en beklimt de Himalaya. Het leukst is dat hij een hele mooie vrouwelijke assistente heeft die hem meerdere malen uit de penarie haalt.

Heel erg NIET rolbevestigend dus. Ook erg goed tegen de vooroordelen. Zouden we er meer van moeten hebben, van dit soort films. In het kader van de actie de bibliotheek is niet saai.

Bovenstaand filmpje is het slot van de film.

Onderstaand filmpje is het begin. Ook leuk.

Twee robots

Twee weken geleden ben ik met mijn nichtje van 11 naar WALL-E geweest. We vonden het allebei een geweldige film: ontroerend, grappig en we konden nauwelijks geloven dat het een tekenfilm was want het zag er allemaal zo echt uit. Kortom: geweldige middag gehad, ik kan het iedereen aanraden.

Maar nou las ik in De Groene Amsterdammer dat we niet zomaar een film gezien hebben maar dat het een combinatie was van ‘laatste mens-mythologie’ in de stijl van bijvoorbeeld Richard Matheson’s I Am Legend, de bitterzoete slapstick van Buster Keaton en thematiek geleend bij een scala aan postapocalyptische films. Mijn nichtje en ik hadden al geconstateerd dat het niet zo verstandig was van de mensen uit de toekomst om computers zoveel macht te geven en dat het maar goed was dat de kapitein van het ruimteschip het gevecht met de computers gewonnen had. Maar zoals Gawie Keyser het opschrijft in de Groene klinkt het toch veel interessanter: de geëvolueerde mens, een afgestompt, technologisch wezen, vecht voor het recht de blinde vooruitgang de rug toe te keren. Regressie, daar gaat het nu om: omgekeerde evolutie in de verre, koude ruimte, terug naar de basis, naar de verwoeste aarde om opnieuw te beginnen .

En zo werd de film twee weken nadat ik hem gezien had nog mooier. Of in elk geval veel interessanter

Idealen?

 

 

 

Op de Archined site is de film Idealen te zien die architect en filmer Jord den Hollander maakte over architecten en hun idealen. Hij zette een aantal architecten in de “achterwerk-in-de-kast kast” en liet ze praten over hun idealen. Welke idealen hadden ze aan het begin van hun carriere en hoe kijken ze daar nu tegenaan? Hebben ze eigenlijk nog wel idealen?

Het is een leuke film geworden. Niet alle architecten kunnen even boeiend vertellen maar het is toch interessant om de verschillende verhalen te horen. Wat vooral opvalt is dat ze zo gemakkelijk praten over die idealen. Iedereen vindt de vraag naar idealen heel vanzelfsprekend, zelfs als ze ze nu niet meer hebben.

En dan vraag ik me toch af of je zo’n film ook met bibliothecarissen kunt maken. Ben bang van niet. Wij vinden idealen toch al snel eng. Of in elk geval niet passend in het beeld van professionalisme van een aantal branchegenoten.