Shakespeare teleurstelling

 

 

 

 

Begon ik net te wennen aan dat nieuwe portret van Shakespeare, is het wéér niet goed. Ik las dat er drie jaar lang onderzoek was gedaan naar het portret, maar blijkbaar heeft dat onderzoek zich in een beperkte kring afgespeeld want sinds de eigenaar met zijn claim naar buiten kwam (twee weken geleden) wordt het aangevochten. Het is te mooi, Shakespeare is te rijk gekleed, de inscripties zijn later toegevoegd, hij lijkt te jong en als het echt Shakespeare was zouden er wel meer kopieen van zijn geweest (huh?). Dat soort argumenten.

Het zou geen portret van Shakespeare zijn maar van Sir Thomas Overbury. Kan natuurlijk best. Maar nu is het gewoon weer onderwerp van een kunsthistorisch debat en daaruit komen zelden winnaars tevoorschijn. Jammer, want het was zo’n mooi jongensboekverhaal.

En alsof de teleurstelling nog niet groot genoeg is blijkt er in Canada ook nog iemand te zijn die claimt een portret van Shakespeare te hebben, het zgn. Sanders portret. Dit zou óók tijdens zijn leven geschilderd zijn. Maar dat vind ik zo’n slecht schilderij en het is zo’n slap mannetje dat ik dat plaatje maar niet over neem. Dan maar het traditionele Chandos portret. Van de strijd van de Canadees voor erkenning van zijn schilderij is een documentaire gemaakt. Dus toch een film.

Zijn of niet zijn

 

 

 

 

Stel je voor: je loopt door de National Portrait Gallery (in Londen), je staat voor een portret van Shakespeare dat je nog niet kende en opeens bedenk je dat er bij je thuis een portret hangt dat hier heel erg op lijkt. Een portret dat al ruim 300 jaar familiebezit is. Toevallig heb je een emeritus hoogleraar Shakespeare studies in je vriendenkring, dus die vraag je om advies.

Die hoogleraar organiseert een flink aantal onderzoeken en na drie jaar blijkt dat jouw portret inderdaad van Shakespeare is en wel het enige portret dat tijdens zijn leven is geschilderd. Opwinding alom, want tot nu toe was enige portret waar de geleerden het over eens waren de gravure uit de eerste uitgave van Shakespeare werk, een gravure die 15 jaar na Shakespeare’s dood gemaakt is. De Britten moeten opeens wennen aan een nieuw gezicht, het oude heeft 400 jaar in het collectieve geheugen gezeten dus dat geven ze niet zomaar op.

Interessant verhaal, klinkt als een slechte thriller. Het wachten is op de verfilming.

Kunst of kitsch?

Ben er nog niet helemaal uit wat ik hier van moet vinden. Dit is een omgebouwd toetsenbord, met ouderwetse typemachine toetsen. Gebouwd door datamancer, een knutselaar (of kunstenaar?) die bestaande, moderne apparaten een ander aanzien geeft.

Hij is niet de enige die dit soort dingen doet: er bestaat een hele stroming van, genaamd steampunk.  Ik had er nog nooit van gehoord (mijn kennis houdt op bij garagepunk) maar op Steampunk workshop vond ik de volgende definitie: Steampunk is Goth, Punk, Geek, and Maker Culture whipped into a delicious melange with a healthy seasoning of political and environmental activism. It’s the intersection of science and romance, it’s sustainable rebellion. Klinkt heel bijzonder, ik vind het vooral nogal geestig.

Ze doen niet geheimzinnig over hoe het moet: je vindt overal nogal uitgebreide kijkjes achter de schermen. Altijd handig als je zelf ook je laptop in leer wilt inbinden, of je scanner wilt vermommen als oud boek.