Kunst, Rock of gewoon erg plat?

Klassiek ballet en snoeiharde muziek. Een ongewone combinatie maar ik moest er wel erg om lachen. Geen nieuwe kunstvorm maar een clip van de band Omaha Bitch. Een band uit Parijs, maar op hun pagina op Facebook staat  Tsjernobyl. Dat zegt iets over hun nogal puberale gevoel voor humor, ze houden in elk geval van het maken van opvallende en bombastische filmpjes. Komt waarschijnlijk omdat de drummer werkt bij reclamebureau TWBA en de film ook regisseerde. Ach ja, een mens kan slechtere hobbies hebben…

Creatief met clipjes

Sinds een maand of twee heb ik deze clip onder handbereik staan op mijn computer, en elke keer als ik een dipje voel aankomen bekijk ik het even. Ik kikker er altijd enorm van op, niet alleen van de muziek maar ook van het filmpje zelf; een wonder van eenvoud: de tekst buitelt op de maat van de muziek over het scherm.

Toen het liedje een enorme hit werd moest er een “echte” clip worden gemaakt. Het resultaat is best leuk: een enorm over de top, jaren 50 pastiche filmpje maar ik blijf de tekstversie veel leuker vinden.

Oordeel vooral zelf:

Van de officiële clip werden twee versies gemaakt, want zulke vieze woorden als Cee Lo Green in het origineel gebruikt mogen natuurlijk niet zomaar op tv. In de gekuiste versie werd “Fuck you” veranderd in “Forget you” en “shit” werd “shhhh”. Nog minder leuk.

Wel leuk is dat van de tekstversie ook twee andere versies beschikbaar zijn: een met een Duitse tekst en een met een Spaanse tekst. Heel grappig, vooral om die Duitse teksten over het beeld te zien schuiven.

Op Youtube circuleren inmiddels een heleboel filmpjes van en over dit nummer, het mooiste vind ik zelf toch wel een filmpje van het optreden van Cee Lo Green op de BBC televisie, bij Later with Jools Holland. Daarin zingt hij live met een all-girl-band, allemaal helemaal in het roze gehuld. Heel glad en toch ook weer niet. En ook hier heeft hij blijkbaar twee versies van hetzelfde liedje gezongen….

Tom Jones is wél leuk

Een paar jaar geleden heb ik voor het eerst toegegeven dat Tom Jones meer is dan een engerd in een te nauw fluwelen pak. Maar toen ik vanavond dit clipje zag bij de onvolprezen Jools Holland wist ik het zeker: Tom Jones is leuk.

Hij was in elk geval erg soepel in de benen in zijn jonge jaren. En wat een heerlijk nummer….

Voor als je een slecht humeur hebt

Een filmpje zonder bewegend beeld. Een beetje vreemd misschien, maar het geluid maakt dat meer dan goed. Klik op play en ga de komende 5 minuten maar iets voor jezelf doen in de buurt van je pc. Daar knapt je humeur enorm van op nietwaar?

Klik daarna hier: zelfde band, zelfde nummer, maar nu met beeld. De techniek van de opname is alleen minder dus het nummer is saaier. Je krijgt dan wel een mooi beeld van de band. De Hot 8 Brass Band. Ik had er nog nooit van gehoord maar ze blijken vorig jaar al op North Sea Jazz zijn geweest en twee jaar geleden waren ze al bij Boingboing tv. 

Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen.

De klant opzoeken

Klanten opzoeken en verrassen, steeds meer organisaties doen dat. Zoals hier in Valencia: op de (overdekte) markt beginnen de marktkoopmannen en het publiek “spontaan” fragmenten uit La Traviata te zingen.

Iets soortgelijks is al eens vaker gedaan, maar bij mijn weten nooit eerder met klassieke muziek. Wel met bijvoorbeeld een musical, zoals in het klassieke filmpje van de Sound of Music in Antwerpen. En dat was natuurlijk eigenlijk gewoon reclame voor de musical en een tvprogramma. Deze opera actie heeft volgens mij een zuiver educatief doel: er wordt reclame gemaakt voor opera in het algemeen. Niet voor een opera in het bijzonder of voor een bepaald programma. Aan het einde van het filmpje is een bord te zien waar op staat Ves como te gusta la opera? en dat betekent volgens mij iets als Zie je nou hoe leuk opera is? En de titel van het filmpje (op Youtube) luidt vertaald: Dit is wat er verstaan wordt onder opera.

Het is ook geen verkapte reclame voor iets anders, want op internet kom je het filmpje eindeloos vaak tegen maar het wordt alleen maar met zichzelf in verband gebracht. Op de site van de Opera van Valencia wordt er niet naar verwezen en daar hebben ze La Traviata ook niet op het programma staan.  Dus het is muziekpromotie pur sang.

Mooi!

In de stemming voor Kerstmis

De dooi is ingetreden dus het lijkt erop dat we alsnog wéér geen witte kerst krijgen. Ik ben er niet echt rouwig om maar toch. Het klinkt zo ideaal: een witte kerst.

Ik ben in ieder geval al helemaal in de stemming voor Kerstmis. Sinds vorige week kijk ik minstens één keer per dag even naar dit clipje en daar wordt ik helemaal vrolijk van. Het is een heerlijk niets-aan-de-hand maar toch leuk kerstliedje en het bijbehorende clipje past daar helemaal bij: een perfecte mengeling van gezelligheid en camp.

Fijne kerstdagen!

De nieuwe bibliothecaris?

Een bibliothecaris die een ode brengt aan Michael Jackson. Klinkt een beetje suf maar het is een geweldig filmpje. Ik word er in elk geval heel vrolijk van.

Ik weet niet of het om een echte bibliothecaris gaat (hij is wel hééél jong..) en ik weet ook niet of het in scene is gezet, maar het heeft in elk geval effect. Ik weet zeker dat iedereen die op dat moment in de bibliotheek van Limoges  was de hele dag een goed humeur heeft gehad.

Bedankt Caro..

Het Concertgebouw zoekt aansluiting

Niet alleen de bibliotheken zijn op zoek naar een nieuw publiek, orkesten ook. Ik schreef er al eerder over, vooral het Concertgebouw was goed bezig vond ik. Datzelfde Concertgebouw heeft nu een nieuw merk (zo noemen ze het echt) Tracks.

Een serie concerten die aansluiten bij jouw levensstijl. Je werkt hard, hebt een druk sociaal leven, en Je komt nu niet of nauwelijks in Het Concertgebouw. Maar je houdt wel van mooie, bijzondere muziek, en je bent ‘in’ voor nieuwe dingen, voor verrijking van je leven, en voor een bijzondere ambiance, waar je mensen ontmoet bij wie je je prettig voelt. Tracks biedt aan dit selecte publiek korte concerten, of Short Concerts om in de terminologie te blijven. Het concert begint om 9 uur, duurt maar een uurtje en daarna is er een borrel met een dj. 

Ik ben natuurlijk de doelgroep niet, want ik ga gewoon uit mezelf twee keer per jaar naar het Concertgebouw, maar ik krijg hier toch een beetje een raar gevoel bij. Het klinkt wel heel erg “uit een boekje”. Maar misschien vergis ik me en raakt de marketingafdeling van het Concertgebouw precies de goede snaar hiermee. Morgen is het eerste concert uit een serie van drie. En het is niet alleen een nieuw tijdslot, het is ook nog eens een verrassingsconcert, dus zonder programmaboekje. In het Parool vertelt de directeur trots over deze trendbreuk, over dit streven naar informeel en interactief.

Ik hoop voor hem dat het een succes wordt. Het is in elk geval anders en dat is toe te juichen. Daarom zal ik niet bij voorbaat cynisch gaan doen, ben heel benieuwd.

Over orkesten en volksverheffing

Whoever says audiences for classical music & opera are inevitably white & grey-haired? Royal Philharmonic Orchestra at Shoreditch Festival  Originally uploaded by Jonathan B50

Met veel interesse net een artikel in een oude NRC gelezen over het Nederlands Philharmonisch Orkest dat probeert om een nieuw publiek in aanraking te brengen met klassieke muziek door concerten te geven in zorgcentra en buurttheaters. Gratis. Niet om nieuwe klanten te werven maar omdat ze het belangrijk vinden om een breed publiek in aanraking te brengen met klassieke muziek. En het werkt, de concerten zijn een groot succes, afgemeten aan de reacties van het publiek.

Lekker ouderwetse volksverheffing, prima vind ik dat. Zoals de bibliotheken ook veel nadrukkelijker zouden moeten doen. Maar wij twijfelen te veel, zijn te onzeker over onze eigen deskundigheid of zijn er zelfs ronduit tegen. Ik begrijp nooit zo goed waarom want in de volksverheffing liggen de wortels van ons vak en daar ontlenen we ons bestaansrecht aan. Misschien een vorm van overcompensatie?

In het krantenartikel dook ook de naam van Hans Abbing weer op, de kunstsocioloog die zich ergert aan de stijve concertetiquette. Hij voorspelt dat het publiek steeds verder zal vergrijzen, de zalen steeds leger zullen worden en dat het afgelopen zal zijn met veel professionele orkesten. En dat klonk ook heel bekend: weer zo’n man die zijn eigen ervaringen, zijn eigen beleefwereld generaliseert en omzet in boude uitspraken over een hele sector. Daar kennen we er in onze sector ook veel van: “ik lees de laatste tijd eigenlijk zelden meer een boek, mijn kinderen lezen helemaal niet meer, dus zal het boek verdwijnen”. Erg kort door de bocht. Het staat uiteraard iedereen vrij om kort door de bocht zijn mening te verkondigen, maar waarom neemt onze sector dat soort kreten altijd zo ontzettend serieus en waarom laten we ons daardoor zo opjutten? Ja, ik ken het rapport van het SCP maar als er iemand is die zich tegen deze trend zou moeten keren zijn wij het wel. Het SCP schetst scenario’s en de clou van een scenario is dat dat iets beschrijft dat zou KUNNEN gebeuren, dat hoeft dus niet. Maar dan moet je er wel iets aan doen.

In de klassieke muziekwereld boeken ze succes, niet overal maar de jongerenvereniging van het Concertgebouw kent inmiddels al 4500 leden. De orkesten doen dan ook hun uiterste best om te vernieuwen: ze organiseren meezingconcerten, familieconcerten en cross-overconcerten, ze geven introducties en naborrels en regelen andere vormen van catering. Wij blijven toch vaak hangen in een glaasje supermarktwijn uit een plastic bekertje na een lezing tussen de kasten van de studiezaal. Hup, erop uit zou ik zeggen. Ga iets leuks doen!

De kerk kan het wel

Ik zag zondagavond een tv-programma over priesters en monniken als popsterren. 

Het ging over drie Ierse priesters die onder de naam The Priests furore maken versus Oostenrijkse monniken die cd’s opnemen onder de titel Chant – music from paradise. Van de Ieren was ik niet zo onder de indruk, dat is een soort katholieke uitvoering van de 3 tenoren. Het zijn vrij ijdele mannetjes die allerlei klassiekers met een religieus randje zingen, mooi hoor, als je er van houdt, maar niet my cup of tea.

Die Oostenrijkers daarentegen vond ik wel bijzonder. Het zijn Cisterciënzer monniken van het klooster Stift Heiligenkreuz uit het Wienerwald en ik ben onder de indruk van hun gedrevenheid. Het is een streng religieuze orde, die soberheid predikt en sterk de nadruk legt op het gebed. De liederen die ze zingen op de cd zijn gezongen gebeden, dus het maken van de cd zien ze als het verspreiden van het gebed.

Op hun website is te lezen hoe die cd er zo gekomen is (o.a. via een filmpje dat ze zelf op Youtube hebben gezet) en ze zijn oprecht opgetogen over hun succes. Vooral de Nederlandse aandacht (in 3 weken verkochten ze in Nederland 20.000 cd’s) doet ze erg goed, dat hadden ze niet gedacht van een land waar die Kirche und die Gesellschaft wahrhaft krisengeschüttelt ist. (ik citeer het alleen maar omdat ik het zo’n mooi woord vind…).

Wat ik hier zo bijzonder aan vind is dat ze wel naar buiten treden maar daarbij heel nadrukkelijk binnen hun eigen kaders blijven. Er is één monnik aangewezen om alle perscontacten af te handelen zodat de anderen zich kunnen concentreren op hun kerntaak. Het succes van de cd zien ze als een succes van hun strategie om hun gebeden te verspreiden. Ze treden niet op, maar iedereen die de monniken wil horen zingen is welkom in hun klooster tijdens de gebedsdiensten. Dat heeft tot gevolg dat het storm loopt: je moet  je voor de gebeden van 12 en 16 uur inmiddels  van tevoren  aanmelden want er kunnen maar 50 gasten in de kapel. Zelfs het gebed van 5.15 uur (‘s ochtends dus) zit regelmatig vol. Het klooster trekt weer jonge mensen en ze verdienen geld waarmee ze nog beter het geloof kunnen verkondigen.

Mooi voor ze. Die muziek is niks voor mij (als kind teveel gregoriaanse missen moeten uitzitten) maar hun enthousiasme is aanstekelijk en aandoenlijk en daarom gun ik ze dit succes zo. Ze hebben een idee, toetsen of het past in hun eigen ideologie en hup aan de slag. Dat mis ik bij ons zo vaak: wij stellen werkgroepen in en stuurgroepen en het resultaat is meestal een compromis en dus niet authentiek. Dat verklaart waarschijnlijk het succes van de mannen van DOK, die zijn ook niet zo van de compromissen.

Overigens krijgen de monniken 55 cent per verkochte cd, vind ik erg weinig maar ik heb geen verstand van dat soort dingen. Ik weet alleen dat de speciale kersteditie bij Bol.com  met 25% korting toch nog 17,99 kost. Dat betekent dat Sony er 17,44 aan overhoudt.