Mijn eigen mok

Ja, daar istie dan: mijn eigen mok, met slogan! Vorige week kwam Huub van Dommelen helemaal naar de Bollenstreek om hem persoonlijk af te leveren dus nu staat hij op mijn bureau. Ik vind het erg grappig dat er nu een mok bestaat met een kreet erop die ik bedacht heb. En ik vind het helemaal leuk dat er zoveel belangstelling voor was: 278 mensen hadden zo’n mok willen hebben. Dat vind ik wel een bemoedigende gedachte, dat er meer mensen zijn die vinden dat een bibliothecaris wat meer voor zichzelf op moet komen. Dat was althans de gedachte achter die slogan.

Leuk om het lijstje met winnaars te bekijken: een aantal van de namen op die lijst ken ik, dus dat is extra leuk. En het is ook interessant om te zien hoe breed de belangstelling was: niet alleen onder bibliothecarissen uit openbare bibliotheken, er staat nu ook ergens zo’n mok op een bureau bij NBD Biblion en op twee universitaire bureaus. Geweldig!

Wie kan dat nou zeggen, dattie een eigen mok heeft?

Hoera, een mok!

Bijna twee jaar geleden schreef ik hier over een stuk van The Censored Genius. Daarin maakte hij zich kwaad over al die buitenstaanders die zich maar bemoeien met de bibliotheek. Die van alles roepen en die het allemaal beter denken te weten en die bibliotheken proberen voor te schrijven wat ze moeten doen. Niet vanuit het belang van onze gebruikers maar  alleen vanuit hun eigen ervaring, hun eigen filosofie of vanuit het product dat ze willen verkopen.

De kernzin in zijn stuk was “I’m the fucking librarian, motherfucker. I am not any corporation’s bitch. And if I want books in the library, we’re having books. And DVDs. And econtent. And graphic novels. And pie.”  Past helemaal bij mijn idee dat bibliothecarissen veel meer voor zichzelf en hun vak moeten opkomen en zich niet zo moeten laten manipuleren door Jan en alleman.

In Amerika was er al een t-shirt met die kreet er op,  en daarop doordenkend kwam ik in dat stuk op “Wie is hier nou de bibliotheek, gij of  ik?”  Een verwijzing naar de snackbarhouder uit New Kids.

Voor wie dit niks zegt: New Kids  was een populaire televisieserie waar in 2011 (toen ik dat stuk schreef) ook een bioscoopfilm van was gemaakt. Dit zegt Wikipedia er over: De serie gaat over de vijf hangjongeren  ( …) in het Noord-Brabantse dorpje Maaskantje. (…) Daarnaast is de groep asociaal, wordt er veel gevloekt en wordt geweld niet geschuwd. Terugkerend in de serie zijn vandalisme en plotselinge aanrijdingen.  Een belangrijk deel van de serie speelt zich af in de plaatselijke snackbar. De snackbarhouder kapt elke discussie over het assortiment af met Ja, wie is hier nou de snackbar? Gij of ik? 

Dat vind ik nog steeds een prima houding voor een bibliothecaris: wie heeft hier nou verstand van leesbevordering? En van mediawijsheid en laaggeletterdheid? En jahaha, ik weet dat lang niet iedere bibliothecaris voldoet aan onze eigen hoge standaard, maar wij relativeren onze beroepsgroep bijna weg. Als wij onszelf en ons eigen vakmanschap al niet serieus nemen, hoe kunnen we dan verwachten dat anderen dat wel doen?

Ik was dan ook blij verrast toen Huub van Dommelen mij benaderde met de vraag of hij die kreet mocht gebruiken. Huub is eigenaar van het bedrijf WebbiebNL, een bedrijf dat bibliotheken wil ondersteunen bij het inrichten van hun online bibliotheek. Het bedrijf bestaat 1 jaar en ter gelegenheid daarvan heeft Huub een mok laten maken met mijn slogan erop. Hij geeft ze weg, dus ga even naar zijn site als je zo’n mok wil hebben. Of volg een cursus bij hem, dan krijg je er blijkbaar ook een. Over die cursussen heb ik alleen nog maar positieve verhalen gehoord, volgens mij zijn die wel een aanrader. Ik krijg er ook een (hoera!) dus mijn collega’s zijn gewaarschuwd: ik ga die kreet de komende weken maar weer eens te pas en te onpas gebruiken.

Voor de gezelligheid hierbij nog het clipje van Broodje Bakpao, de soundtrack van de serie, waar ze een grote hit mee hadden. Op 3.10 zie je trouwens de snackbarhouder.

Verhalen uit de Airport Library #12 : filmpje!

Een van de zeer gewaardeerde partners van de Airport Library is de OBA, die steunt ons zowel financieel als praktisch. Medewerkers van de OBA hebben onlangs een filmpje over de Airport Library gemaakt voor de digitale etalage Amsterdam, voor het onderdeel Schiphol.
Het filmpje geeft een goed beeld van hoe de bibliotheek er uit ziet, wat de bedoeling is en hoe het werkt. Voor iedereen die er nog niet geweest is.

Alle openbare bibliotheken die de digitale etalage Amsterdam op hun website hebben staan, hebben nu dus ook automatisch dit filmpje. Kunnen ze er mooi even reclame mee maken…

Je hebt er zelf niks aan

 ”Je hebt er zelf niks aan”. Dat roepen mijn vrienden elk feestje minstens een keer. Bij voorkeur als je net een nieuwe fles wijn aan het open maken bent. “Je bent op je eigen feestje alleen maar bezig met de catering. Je hebt er zelf niks aan.”

Dat gevoel bekroop me de afgelopen maand af en toe. In het kader van het 5-jarig bestaan van mijn blog had ik me voorgenomen om in de maand januari elke dag te bloggen. Dat is me gelukt, ondanks het feit dat ik deze maand flink ziek ben geweest en drie dagen bijna alleen maar heb geslapen. Maar ik begon me halverwege de maand wel af te vragen voor wie ik het eigenlijk deed, dat dagelijkse bloggen. Wie deed ik er eigenlijk een plezier mee? Mezelf niet. Tenminste niet als ik me ‘s avonds om 8  uur afvroeg wat ik vandaag toch weer eens moest schrijven. En ik kreeg ook niet de indruk dat het me nou veel extra lezers opleverde of dat ik voor extra reuring zorgde.

Ik hoopte dat meer routine zou zorgen voor meer inhoud of meer diepgang, maar het tegendeel bleek waar te zijn:  mijn stukken werden juist oppervlakkiger. Dat kwam gedeeltelijk omdat ik vaker dingetjes die ik op Twitter zag niet retweette maar op mijn blog zette, om toch maar aan mijn dagelijkse opdracht te kunnen voldoen. Daardoor bereikte ik er meer mensen mee dan op Twitter, maar heel veel toegevoegde waarde heeft zoiets niet.

Is het experiment dan mislukt? Nee, natuurlijk niet. Het heeft alleen een andere uitkomst gekregen dan ik had verwacht. Ik hoopte dat het een kwaliteitsslag zou worden en in plaats daarvan heb ik geleerd dat ik beter blog als ik echt iets te zeggen heb. Als ik heel dringend iets kwijt moet omdat ik ergens heel blij van word of juist als ik me heel boos maak. Of als ik me oprecht iets afvraag en op zoek ga naar een antwoord. Dat wist ik eigenlijk ook wel, ergens diep in mijn achterhoofd, maar dat is nu dus bevestigd. Nuttig experiment dus.

Wat mij betreft sluit ik het hiermee af. Ik ga weer terug naar mijn oude tempo van anderhalve keer per week. Of twee keer, als ik heel gek wil doen. En ik schrijf weer alleen als ik echt iets te melden heb en niet meer omdat het nou eenmaal moet van mezelf.

Maar ik beloof niks…

Feestje! Een lustrum

Vandaag is het precies 5 jaar geleden dat ik mijn blog aanmaakte en mijn eerste berichtje schreef. Een lustrum dus!

Dit blog is gemaakt in het kader van de cursus 23 dingen, zoals veel blogs van bibliothecarissen. Sinds die tijd heb ik geleerd om links en plaatjes in de tekst te voegen, maar verder is er niet zo veel verandert. Behalve dan dat ik in het begin anoniem was en deze foto van een Amerikaanse soldaat als avatar gebruikte. Omdat ik niet goed kon inschatten wat voor impact dat 23 dingen gedoe zou hebben en omdat ik niet al te veel in het oog wilde lopen als ik enorme blunders zou begaan leek me dat wel veilig tegenover de collega’s. Toen steeds meer mensen wisten wie ik was ben ik na twee jaar uit de anonimiteit gekomen en sindsdien strijd ik met open vizier.

Want ik zie mijn blog nog steeds wel als een soort van wapen in de strijd. Strijd tegen vooroordelen over bibliothecarissen en over het vak maar zeker ook strijd tegen vooringenomenheid binnen de branche. Strijd tegen domheid en arrogantie en strijd voor begrip. Dat laatste niet alleen in verband met bibliotheken en lezen, maar ook over kunst in het algemeen.

Toen mijn blog drie jaar bestond heb ik al eens teruggeblikt, dus dat ga ik nu niet meer uitgebreid doen. Ik vind het nog steeds prettig om te schrijven, om gedwongen te worden na te denken over wat ik vind en wat ik wil zeggen en om dat zo goed mogelijk te formuleren.

De laatste tijd krijg ik weer meer reacties op mijn blog. Altijd fijn, want zo weet je tenminste dat je gelezen wordt. Sommige mensen reageren hier, anderen op Twitter, per mail of “in real life”. Op welke manier dan ook, elke reactie is leuk. Dus blijf dat vooral doen. Het is grappig om te merken wie mij allemaal lezen, tot mijn verrassing zijn daar ook familieleden bij (hoi Tante Els..).

Voorlopig blijf ik nog wel even bloggen. In deze lustrummaand heb ik mezelf de opdracht gegeven om elke dag te schrijven en dat valt nog niet mee. Dus het straffe tempo van de laatste dagen laat ik aan het einde van de maand weer los. Maar het bloggen nog lang niet. Dus: voorwaarts! Tenaanval!

Lekker bezig

Deze maand bestaat mijn blog 5 jaar. En omdat je elk feestje moet vieren wilde ik dat lustrum niet ongemerkt voorbij laten gaan. Daarom heb ik me voorgenomen om in januari elke dag een stukje te schrijven. Om niet te wachten totdat ik me ergens kwaad over maak of totdat ik ergens een gefundeerde mening over heb maar gewoon, elke dag een stukje te schrijven.

Als oefening. Omdat ik vind dat het blog een beetje begint in te kakken. Eens kijken of ik er zo weer wat spunk in krijg. En omdat ik soms veel te lang bezig ben met schrijven omdat ik me door van alles en nog wat laat afleiden, wat meer routine helpt daar misschien bij. Misschien is het ook wel goed voor mijn schrijfstijl en kan ik mezelf tevens trainen om wat makkelijker een onderwerp te bepalen.

Tot nu toe valt het me niet tegen, dat schrijven, maar het is (nog) kerstvakantie dus ik had tijd genoeg. Morgen begint het echte leven weer, eens kijken hoe het dan gaat.

Een nieuwe avatar

Het leuke van lid zijn van Leesclub Het Nieuwe Lezen is het onderzoek dat we doen naar nieuwe mogelijkheden en de nieuwe mensen die we ontmoeten. Zo heb ik kennis gemaakt met Evalien Lang, mede leesclublid: deeltijd bibliothecaris en deeltijd tekenaar.

Waarschijnlijk gaat Evalien bijdragen aan het verslag van de leesclub. Hoe weten we nog niet, maar om te beginnen heeft ze van elk lid een tekening gemaakt. En dit is dus de mijne. Ik vind hem prachtig. “Ik herkende je meteen, zo sta jij inderdaad. Ook zonder hoofd zou ik je meteen herkend hebben” zei een collega.

Ik heb hem ingesteld als nieuwe avatar op Twitter. Jammer dat er in dat kleine plaatje zo weinig van overblijft, dus misschien verander ik dat binnenkort wel weer. Maar hier staatie alvast.

Blijvende aandacht voor de Airport Library

Twee jaar na de opening is er nog steeds belangstelling van de pers voor de Airport Library. Vooral in het buitenland wordt er nog regelmatig over de bibliotheek geschreven. Maar ook in Nederland blijft de aandacht bestaan. Gelukkig maar. Afgelopen weekend stond er een groot artikel over ons in de weekendbijlage van Trouw. Voor degenen die het gemist hebben, hierbij het artikel.

Aardig artikel vind ik zelf. Voor de regelmatige lezers van mijn blog zal er weinig nieuws in staan, maar ik vind het mooi dat die verhalen nu een groter publiek krijgen. En het is ook leuk dat er ook eens bezoekers aan het woord worden gelaten. Dat hebben we in het laatste Jaarverslag van de bibliotheek ook gedaan. Want daar doen we toch voor, voor die bezoekers.

This week in Libraries over LibCampNL12

De jongens van This week in libraries waren zaterdag aanwezig op het LibCamp, om verslag te doen. Ze interviewden medeorganisator Donna Saxby en mij over het hoe en waarom van het LibCamp en ze spraken tijdens de borrel na afloop met een paar enthousiaste librarycampers.

Er zijn inmiddels al 10 verslagen gemaakt van de dag, op de site van LibraryCampNL vind je een verwijzing naar al die blogs. Daar staat ook de deelnemerslijst, zodat je mensen die je zaterdag gesproken hebt kunt terugvinden. Als iedereen daar tenminste zijn gegevens op aanvult. Op de site van CakeCamp beginnen de recepten nu binnen te druppelen. Op verschillende manieren kun je zo nog nagenieten van het allereerste Nederlandse Library Camp.

Wat je boeken over je zeggen….

In de rubriek Raad maar Raak op het blog van Stories Guy plaatst Pieter Offermans een  foto van boeken en cd’s uit een privécollectie en vraagt hij  zijn lezers om te raden wie of wat voor soort persoon er bij die collectie hoort. In de aflevering van vorige week mocht ik mijn boeken tonen.

Erg leuk om te doen: nadenken over wat voor boeken je daarvoor wil gebruiken. Wat wil je van jezelf laten zien en hoe? En het is nog leuker om de reacties te lezen, om te zien wat andere mensen in die boeken zien. Heel verrassend ook: blijkbaar heb ik de literaire smaak van man van middelbare leeftijd. Maar wat vooral opvalt is dat iedereen vanuit zijn eigen achtergrond kijkt: de bibliofiele Neerlandicus vindt mijn keuze maar cliché, het gemeenteraadslid denkt dat ik interesse heb in politiek en de ex-expat denkt dat ik veel reis voor mijn werk. En dat is logisch, zo werken die dingen, iedereen kijkt door zijn eigen bril naar de wereld. Wel vraag ik me af hoe mensen er bij komen dat ik in mijn vrije tijd wandel of dat ik elke dag naar DWDD kijk.

De mensen die gereageerd hebben kennen mij niet, op die ene anonieme reactie na dan waarvan ik een sterk vermoeden heb van wie die afkomstig is (iemand met veel meer verstand van muziek dan ik).  Omdat het toch een soort puzzel is, zo’n foto, heb ik een paar boeken uitgekozen als aanwijzing, maar die snap je natuurlijk alleen als je mij een beetje kent. Misschien heb ik het te moeilijk gemaakt en had ik toch die biografie van Hotz (Oegstgeest) en de Sevenumse vertaling van Twan Huys moeten opnemen, maar dat vond ik er te dik boven op liggen. Dan hadden mijn collega’s het onmiddellijk geraden. En er hadden meer mensen moeten reageren die mij een beetje kennen. Durfden de mensen die ik ken niet te reageren of hebben ze het niet gezien? Misschien had ik er meer reclame voor moeten maken..

Het is een leuk raadspelletje, op Stories Guy’s blog kun je de toelichting op mijn keuze lezen. Een goed idee om op deze manier iemand in beeld te brengen. Dank je wel, Pieter, dat ik mee mocht doen.